Nog 11 dagen…

De vraag die de laatste tijd het meest aan me wordt gesteld is: “ben je al zenuwachtig?”

Nou ben ik van nature niet zo’n zenuwenpees, maar ik kan niet ontkennen dat het nu wel allemaal heel dichtbij begint te komen. Maar echt zenuwachtig ben ik nog niet.

Dat komt nog wel. Als ik mezelf enigzins kan inschatten begin ik op 2 april licht zenuwachtig te worden. Op die dag staan de laatste voorbereidingen op de rol: het ophalen van de trouwauto, het ophalen van de sleutel van de bruidssuite en me, en passant, nog even inschrijven als burger van de gemeente Zwijndrecht (de toestemming van de woningbouwvereniging hebben we al en daar kan om gevraagd worden heb ik begrepen).

Zover ik mezelf ken slaan de zenuwen pas echt toe op de grote dag, 3 april! Niet dat ik dan direcht in een nagelbijtend wrak verrander, maar ik merk aan alles dat ik toch wel zenuwachtig ben. Zo ga ik wat meer zweten, en bestaat er een kans dat ik passief de hele dag over me heen ga laten komen.

Dat laatste is nu juist niet wat ik wil. Ik ben vastbesloten om ten volle te gaan genieten van mijn trouwdag! Ik wil mezelf niet later kunnen verwijten dat ik er bijstond en er naar keek, terwijl ik er volledig in had kunnen duiken en er helemaal van had kunnen genieten.

Ik vind dat ik dat aan mijzelf, maar nog meer aan Gea verplicht ben. Trouwen is niet iets dat je in je eentje doet. Trouwen doe je samen!

Trouwens, de grootste zenuwpunten hebben nog niet eens met mijzelf of met Gea te maken. Maar meer met zaken als: heeft iedereen het straks wel naar zijn zin en, met stip bovenaan, Hoeveel mensen zouden er nu echt op het feest komen!?

Over 11 dagen weten we het…

…en dat is best wel spannend en, ja toch wel, zenuwslopend!