We gaan inmiddels al 2 dagen als meneer en mevrouw Bijlsma door het leven en dat bevalt prima!!

Afgelopen donderdag was onze grote dag, de “rode bruiloft”. Rood was het thema deze dag, de kleur die als rode draad door de dag heen liep. Alle gasten hadden iets aan getrokken met rood erin. Enne,..NEE,… Gea zelf had geen rode jurk aan! Er waren rode ballonnen, slingers. Het bruidsboeket bestond uit rode rozen en rood snoep! De corsages had Gea zelf gemaakt van rood snoep en ga zo maar door. Het was een feestelijk gezicht.

En feest was het, we hebben een fantastische dag gehad! ’s Ochtends trouwde we op het stadhuis in Delft (prachtige locatie) daarna er op uit om foto’s te maken. Blauw aangelopen van de kou gingen we naar Schipluiden toe om daar de daggasten te ontmoeten en weer rossig te worden van de warmte! ’s Middags hadden we de kerkdienst in Dordrecht waar Gea weggegeven werd door haar vader, de ringen uit gewisseld werden en we de zegen van God ontvingen! En dan ’s avonds eten en het feest op een top locatie; een geweldig mooi luxe jachtschip. Waar David op de voorpunt van het schip zijn viool pakte en speelde voor zijn bruid, dit deed hij tijdens het feest nogmaals en daarmee kreeg hij dan eindelijk voor elkaar dat zij een traantje weg pinkte.

Vandaag hebben we de koffers gepakt en gaan morgen heerlijk op huwelijksreis, genieten van elkaar!!

Met dank aan Rutger Spek voor het beschikbaar stellen van de foto’s

De vraag die de laatste tijd het meest aan me wordt gesteld is: “ben je al zenuwachtig?”

Nou ben ik van nature niet zo’n zenuwenpees, maar ik kan niet ontkennen dat het nu wel allemaal heel dichtbij begint te komen. Maar echt zenuwachtig ben ik nog niet.

Dat komt nog wel. Als ik mezelf enigzins kan inschatten begin ik op 2 april licht zenuwachtig te worden. Op die dag staan de laatste voorbereidingen op de rol: het ophalen van de trouwauto, het ophalen van de sleutel van de bruidssuite en me, en passant, nog even inschrijven als burger van de gemeente Zwijndrecht (de toestemming van de woningbouwvereniging hebben we al en daar kan om gevraagd worden heb ik begrepen).

Zover ik mezelf ken slaan de zenuwen pas echt toe op de grote dag, 3 april! Niet dat ik dan direcht in een nagelbijtend wrak verrander, maar ik merk aan alles dat ik toch wel zenuwachtig ben. Zo ga ik wat meer zweten, en bestaat er een kans dat ik passief de hele dag over me heen ga laten komen.

Dat laatste is nu juist niet wat ik wil. Ik ben vastbesloten om ten volle te gaan genieten van mijn trouwdag! Ik wil mezelf niet later kunnen verwijten dat ik er bijstond en er naar keek, terwijl ik er volledig in had kunnen duiken en er helemaal van had kunnen genieten.

Ik vind dat ik dat aan mijzelf, maar nog meer aan Gea verplicht ben. Trouwen is niet iets dat je in je eentje doet. Trouwen doe je samen!

Trouwens, de grootste zenuwpunten hebben nog niet eens met mijzelf of met Gea te maken. Maar meer met zaken als: heeft iedereen het straks wel naar zijn zin en, met stip bovenaan, Hoeveel mensen zouden er nu echt op het feest komen!?

Over 11 dagen weten we het…

…en dat is best wel spannend en, ja toch wel, zenuwslopend!

Sinds een aantal weken is ie openbaar: onze trouwkaart.

Veel mensen hebben gereageerd op de kaart en de algemene mening is dat ie erg mooi gevonden wordt. Even voor de duidelijkheid: het zijn onze trouwringen op een Bijbel die open ligt op 1 Korinthe 13. Ik zeg het maar duidelijk, want we kregen reacties als: “wat een mooie vaas” en “wat een grappig mannetje”

De complete kaart is door Gea en mijzelf ontworpen. Op de dag dat de trouwringen van de juwelier kwamen heeft Gea er 50 foto’s van gemaakt en vervolgens zijn we een avond bezig geweest om daaruit de perfecte foto te kiezen. Op het laatst ga je selecteren op details als “die schaduw valt niet mooi in het midden” Later is er met de computer nog een ravelig randje omheen gezet. Zelfs de kleurbalans is origineel! Dat randje is het enige dat is toegevoegd.

Vervolgens hebben we er met behulp van het programma Pages een kaart van gemaakt, hebben we er een leuk lettertype bij gezocht en hebben we net zo lang geschoven totdat we drie versies (een algemene-, feest- en daggastenkaart) hadden waar we tevreden over waren.

De kaart dupliceren was het volgende probleem. In eerste instantie waren we van plan om de kaart te kopieren in de copyshop, maar dit liep stuk op het feit dat je de foto er zo weer afkrabde en het feit dat we alles zelf zouden moeten doen.

Nadat we besloten hadden om dan toch maar te gaan drukken kwamen we bij het Grafisch Centrum van de Hoop terrecht. Helaas liep dit ook niet helemaal vlekkeloos: de offerte moest drie keer heen en weer voor ie goed was…

Maar gelukkig mag het eindresultaat er zijn! Het is precies zo geworden als we het voor ogen hadden en we zijn er heel erg blij mee.

Afgelopen maandag, 7 januari, was het dan zover: Stap één van mijn verhuizing naar Gea’s huis in Zwijndrecht!

Hoewel het tot begin April gaat duren dat ik er ook echt woon, is haar huis weer een beetje meer mijn huis geworden omdat er steeds meer spullen van mij in komen te staan.

Tot nu toe waren dat kleine dingen als boeken, cd’s en dvd’s maar deze keer waren de wat grotere dingen aan de beurt zoals mijn tv (zie foto), dvd speler en stereo apperatuur. De tv en videorecorder hebben een mooi plaatsje gekregen in de tv-kast in de huiskamer en de stereo en dvd speler staan in een kast in de slaapkamer.

Op deze manier zijn we overal van alle gemakken voorzien.

Mijn eigen huis is ondertussen half leeggehaald door de kringloopwinkel die alles van hun gading meegenomen hebben. Gelukkig woon ik er nog maar tot half februari en verhuis dan tot ons trouwen naar mijn ouders.

Mijn huis moet eind februari leeg opgeleverd worden aan de woningbouwvereniging. Ik heb er dan bijna 10 jaar gewoond.

Zondag 18 November is het dan zover: David en Gea starten hun tv-carriere!

We gaan meedoen aan het nieuwe NCRV programma de 100.

Dit programma is een vervolg op BabyBoom en zal vanaf Maart 2008 worden uitgezonden.

Aanstaande zondag worden we om 10:30 verwacht in de studio in Weesp. Daar zullen de hele dag studio opnames zijn.

Binnenkort een sfeer impressie van deze dag.

Afgelopen donderdag, 4 oktober, was het dan zover: David en Gea gingen in ondertrouw.

Aangekomen bij de meest chagerijnige ambtenaar van Delft, werden alle benodigde formulieren ingevuld en alle papperassen ingeleverd die nodig zijn om deze administratieve stap mogelijk te maken.

Na gefeliciteerd te zijn met onze ondertrouw (de wonderen zijn de wereld nog niet uit), begonnen Gea en ik aan de volgende klus: thuiskomen!

Helaas gooide een ongeluk op de A16 voor een ongelovelijke file waardoor we er maar liefs twee uur over hebben gedaan om Zwijndrecht te bereiken.

Onze ouders zouden komen eten, maar omdat zij ook in de file beland waren duurde het de nodige tijd voor ze ons bereikt hadden. Omdat de ouders elkaar nog nooit ontmoet hadden werd het voor iedereen een wat onwennige avond.

Op donderdag 4 oktober 2007 zijn
David en Gea
in ondertrouw gegaan!!
En op…..

Donderdag 3 april 2008

Stappen zij in het huwelijksbootje!!

Het volgende verhaal heb ik met toestemming overgenomen van Gea’s weblog.

Je t’aime
Talloze artiesten bezongen de magische, romantische stad Parijs. Een stad die ontzettend veel te bieden heeft en waar de liefde overal in de lucht hangt.

Heel in de verte hoor ik een stad tot leven komen…. of,… ben ik het die langzaam aan wakker begint te worden? Ik kijk op mijn horloge en zie dat het net 8 uur is geweest , maar toch is het nog donker in de kamer, dat is vreemd. En langzaam aan komt het besef weer boven dat ik niet thuis ben, maar in een hotelkamer waar de gordijnen zo dik zijn dat er weinig licht door naar binnen komt. Ik draai me om en kijk in de ogen van mijn lief en voel me veilig. Ik geef hem een kus en feliciteer hem met deze dag, de dag dat we precies een half jaar verkering hebben. Onze eerste nacht in Parijs ligt achter ons en een gloednieuwe dag voor ons te wachten totdat wij erop uit gaan en het gaan beleven……!

Na heerlijk rustig aan gedaan te hebben, zoals dat in een vakantie hoort, zijn we de stad in getrokken. We liepen het hotel uit de straat in en het was net of de stad iets tegen ons wilde zeggen, want echt elke winkel in die straat had iets met een bruiloft te maken, waren het geen bruidsjaponnen, avondjurken en bruidegomkostuums die ons toelachten van achter het glas vandaan dan waren het wel huwelijksbedankjes of bruidschoenen. Dit proberend een plekje te geven gingen we verder en kwamen aan, na een ware klim partij op “Montmartre”, de hoogste heuvel van Parijs, waar de grote witte basiliek Sacré-Coeur staat te pronken. Na dit geheel bewonderd te hebben zijn we zelf gaan schitteren in de heerlijke zon die zo vrolijk scheen die dag!

Wat kan op een perfecte dag echt niet ontbreken? Jawel,…winkelen en waar kan dit het beste gedaan worden dan in het geweldig mooie warenhuis “Galeries Lafayette”. Het allermooiste van dit is dat je kan winkelen zonder geld uit te geven, want daar is geen tijd voor, je hebt je tijd nodig om dit prachtige, indrukwekkende gebouw te bewonderen!

Als we merken dat de middag tot een einde begint te raken dan komen we aan bij meest opmerkelijke monument van de stad; de Eiffeltoren! En dit punt van de dag maakt deze dag compleet en de geschiedenis wordt geschreven, want hier tussen alle mensen die rondwandelen knielt mijn liefde voor me neer en stelt daar zijn meest belangrijke vraag uit zijn leven aan me; wil je met me trouwen? Waarop ik uiteraard in zijn armen val en zeg “Ja, ik wil”!!

Ons geluk kan niet meer op, we zitten aan de voet van de toren in het gras als een echt verliefd stelletje te zoenen en doen de stad eer aan! Liefdesstad Parijs!!De dag was ten einde toen, we voldaan waren van een heerlijke dag, smaakvol eten, warme zonnestralen en heel veel Eiffeltoren en uiteraard elkaar, voor de tweede keer in ons tijdelijke bedje in slaap vielen.

Op 3 september in alle vroegte was het dan eindelijk zover: Gea en ik gingen naar Parijs, de stad van de liefde.

Omdat we absoluut de Thalys van 9:55 naar Parijs niet wilden missen, zaten we al om tien over half negen in stoptrein naar Rotterdam. Omdat we dus alle tijd hadden waren we van plan om lekker koffie te gaan drinken in de restauratie van Rotterdam CS.

Helaas was Rotterdam CS juist dat weekend verhuisd naar het noodstationen en bleek de restauratie nog niet verplaatst te zijn. Helaas dus geen koffie en een stoel. In plaats daarvan werdt het koffie en een staanplaats op het peron.

Precies op tijd kwam de Thalys het station binnen rollen en een paar minuten later zaten we en waren we onderweg. Helaas wordt de Thalys pas een echte hogesnelheidslijn na Brussel, maar toen merkte ik dat een tgv toch nog zo was als ik het mij herinnerde.

Rond de klok van enen kwamen we aan op Gare du Nord om tot de ontdekking te komen dat ons hotel op een steenworp afstand lag van het station

Na ons geinstalleerd te hebben besloten we de stad te gaan verkennen. Maar voor we dat konden doen, moesten we ons voorzien van de Paris Visité weekkaart voor de Metro. Hierna kozen we onze eerste bestemming uit: Île de la Cité in het centrum van Parijs. Dit eiland is bekend van de Notre-Dame en Pont Neuf.

Hierna zijn we onder het Louvre door richting de Arc de Triomphe gelopen over de Avenue des Champs-Élysées om uiteindelijk helemaal op Place Victor Hugo uit te komen, waar we de metro terugpakten. Later bleek dat we de halve stad doorgelopen waren en dat hebben we de rest van week met spierpijn moeten bekopen.

Na een goede nachtrust werden we op dinsdag uitgerust wakker. Hierna besloten we de buurt te gaan verkennen en kwamen we tot de ontdekking dat de halve straat gevuld was met bruidswinkels. de trouwjaponnen keken ons vanacher het glas uitnodigend aan.

Na in een zijstraat een Spar (kent u deze nog…nog..nog…) gevonden te hebben, hebbben we heerlijk ontbeten in een parkje omringd door spelende kinderen en, naar later bleek, hun oppas moeders.

Na ons ontbijt zijn we naar Montmatre gegaan. Hier hebben we heerlijk zitten genieten van het schitterende weer en het uitzicht over Parijs en uiteraard hebben we ook een bezoek gebracht aan de Sacré Coeur.

Daarna zijn we naar het warenhuis Galeries Lafayette gegaan waar we de schitterende, in 1912 gebouwde, koepel hebben bewonderd. Veel geld om te shoppen was er niet , zeker als je je bedenkt dat het warenhuis merken als Prada, Gucci en Armani voert. Maar de sfeer proeven is ook leuk.
Daarna door naar de plek waar je geweest moet zijn als je naar Parijs gaat: de Eiffeltoren!

Terwijl we onderweg zijn naar de Eiffeltoren begon ik steeds zenuwachtiger te worden. Ik had me namelijk voorgenomen om Gea onder de Eiffeltoren ten huwelijk te gaan vragen en was benieuwd hoe ze zou gaan reageren. Niet dat ik bang was dat ze nee zou zeggen, maar je weet natuurlijk maar nooit. Leuk detail:op uitgerekend deze dag hadden we precies een half jaar verkering!

Uiteindelijk aangekomen kwam het moment van de waarheid. Recht onder de Eiffeltoren zakte ik op één knie en stelde de belangrijkste vraag uit mijn leven: Gea wil je met me trouwen? Gelukkig heeft ze ja gezegd.

Later die avond zijn we heerlijk uit eten geweest (we hadden wat te vieren nietwaar?) en hebbben we op een bankje zitten wachen tot het donker werdt en de Eiffeltoren aan zijn nachtshow begint…

| View Show | Create Your Own

Sinds afgelopen Zaterdag is het dan eindelijk zover: Gea en ik hebben vakantie. Eerst zij we nog een weekje lekker thuis en genieten we van onze rust, maar begin september volgt het klapstuk: we gaan naar Parijs!!

Voor het eerst sinds 1996 ga ik weer eens in een TGV zitten. Ben benieuwd of ik het weer net zo leuk ga vinden als de vorrige keer.

In Parijs gaan we uiteraard de toerist uithangen en alle plaatsen bekijken die je je geacht wordt te gaan bekijken.

Of we de Eiffel Toren ook opgaan hangt een beetje van het weer af (en van de prijs want we blijven Hollanders nietwaar?)

Binnenkort een verslag (met foto’s uiteraard!)

Alweer een hele tijd geleden gingen Gea, Simone en ik naar Opwekking.

Omdat het voor mij alweer heel lang geleden was dat ik naar Opwekking ging (de laatste keer dat ik er was, was het nog in Vierhouten, dus kan je nagaan hoelang geleden dat was) was ik erg benieuwd wat ik er van zou gaan vinden.

Het moet me van het hart: Opwekking is volwassen geworden! Het is uitgegroeid tot een conferentie met zon 15.000 kampeerders en tienduizenden daggasten.

Het is me erg meegevallen, sterker nog ik vond het een erg goede conferentie waar een goede sfeer hing. Alleen de sanitaire voorzieningen vond ik toch wel onder de maat. 20 wc’s en 10 douches voor de vrouwen en 10 voor de mannen op en veld van 2500 man is gewoon te weinig. Regelmatig stonden er dan ook lange rijen om simpelweg naar de wc te kunnen.

Een van de bijzondere dingen tijdens dit weekend was het weer. We hebben heel weinig regen gehad. Terwijl het in andere delen van Nederland met bakken uit de lucht kwam was het bij ons droog en scheen de zon.

Kwam ook door mij: ik had gebeden dat als het dan toch zou moeten regenen, dat het dan maar voornamelijk in de nacht moest gebeuren en wat gebeurde er: juist het regende ’s-nachts…

Ook het kamperen ging prima. We hadden een mooi plekje op veld B, niet al te ver lopen van de samenkomsttent. Ik had mijn tentje de nodige jaren al niet meer gebruikt en maakte me een beetje zorgen over de kwaliteit van de rubbers. Maar uiteindelijk is er maar ééntje kapot gegaan.

Persoonlijk houd ik niet meer zo van kamperen. Die tijd heb ik en beetje gehad. Maar zo één keer per jaar gaat het nog wel. Hoewel ik volgend jaar liever met een caravan ga. Dan heb je toch net wat meer comfort.

Al met al kijk ik terug op een geslaagde conferentie. Of ik volgend jaar weer ga? waarschijnlijk wel. Ik loop zelfs alweer met het idee te spelen om ook naar de opbouwweek te gaan. Ik heb dat een jaar of acht negen gedaan bij een andere conferentie en ik moet zeggen: toen ik anderen er over hoorde praten, begon het toch best wel weer te kriebelen…